ساعت ۱٠:٢٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۳/٩ : توسط : نرگس

 

دیروز فیلم " بنجامین " را دیدم با بازی براد پیت و کیت بلانشت. با موضوعی کاملا نو .مردی که دوران زندگی خود را به طور معکوس طی می کند .درهنگام تولد نوزادی است که تمام علائم پیری را با خود دارد و به مانند یک مرد 70 ساله است و در هنگام مرگ تنها نوزادی چند روزه.بنجامین در هنگام تولد از طرف پدرش در کنار یک خانه سالمندان رها میشود.زنی سیاهپوست که در آنجا کار می کند او را نگه می دارد و بزرگ می کند.بنجامین هفت ساله نشسته بر ویلچر با موهاای ریخته و صورت چروک و پیر در ایوان خانه به جست و خیز کودکان چشم می دوزد در حالیکه در کنارش سالمندانی دیگر در حال استراحت در ایوان خانه نشسته اند .تضاد عجیب بین این دو صحنه واقعا دیدنی است.او در خانه سالمندان مرگ را با چشم خویش می بیند و زندگی را نیز هم .از تمام آنها چیزهایی یاد می گیرد برای آینده .زمان می گذرد و او به سمت دوره جوانی خود میرود .نکات قابل توجه در فیلم شاید این باشد که او در هیچ یک از دوران زندگی خویش نمی تواند تجربیات ان سن را داشته باشد نمی تواند در هفت سالگی بدود و بازی کند و در اواخر عمر خویش کودکی است که قادر به سخن گفتن نیست نگاه او به دنیا در واقع چیزی است خارج از تصور ما .چرا که ما نیز در جریان مستقیم هستیم و هیچگاه نمی توانیم او را درک کنیم .بهر حال این نگاه معکوس گاهی بسیار دردناک است اینکه تو در جوانی خود باشی و تمام آنهایی را که دوستشان داری در حال مرگ ببینی و یادر پیری خود کودکی باشی که دیگر عزیزانت را به یاد نیاوری .و دیگر اینکه کودکی و پیری مانند هم هستند و در فیلم این نکته به خوبی بیان میشد .بنجامین در کودکی و پیری خود هر دو را در یک مکان طی می کرد و هر دو در دامان زنانی بود که دوستش داشتند .